Οι τρύπες των εξορύξεων είναι δίνες που καταπίνουν τις ιστορίες των τόπων
και τις ζωές των ανθρώπων.
Είναι τα σφαγεία της ανθρωπότητας, βόμβες, μεταλλικά κουφάρια, και
τεχνολογίες θανάτου.
Είναι οι τρύπες από τις σφαίρες στα σώματα των αμάχων.
Οι τρύπες των εξορύξεων είναι εκεί για να στοιχειώνουν το φαντασιακό των
χωριών μας με φωσφορούχα γιλέκα, λασπωμένα φορτηγά και σκονισμένα
κατώφλια.
Είναι η γη που τρέμει κάτω από τα πόδια μας και το βουνό που βρυχάται
πίσω από την πλάτη μας,
κάθε πρωί, κάθε μεσημέρι, κάθε βράδυ, και ξανά κάθε μέρα.
Είναι στερεμένες πηγές και ρέματα, χωριά εγκαταλειμμένα.
Η εξόρυξη στην Χαλκιδική είναι ένα ατελείωτο κρατικοδίαιτο φαγοπότι και
μια κηλίδα που όλο εξαπλώνεται.
Μέχρι οι σπίθες των αντιστάσεών μας να φωτίσουν ξανά τις νύχτες που μας
στέρησαν τα εκτυφλωτικά φώτα των εργοταξίων τους, το δάσος θα μας
περιμένει.
Ραντεβού στο χοντρό ραχώνι
Mining pits are vortexes that swallow up the histories of places
and the lives of people.
They are the slaughterhouses of humanity, they mean bombs and metal carcasses, they are technologies of death.
They are the bullet holes in the bodies of the unarmed.
The craters haunt the imagination in our communities with fluorescent vests, muddy trucks, and dusty doorsteps.
The earth trembles beneath our feet, the mountain roars
behind our backs, every morning, every noon, every night, and again in the morning.
Mining is dried-up springs, dead streams, abandoned villages.
Mining in Halkidiki is an endless state-sponsored banquet for the few,
a putrid stain that keeps spreading across and through the land.
Until the sparks of our resistance once more light up our nights, those nights that were stolen away from us by the blinding floodlights of their construction sites, the forest shall wait.
See you all at the thick ridge.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου