Join us for Ten Days of Struggle for Freedom in the Skouries Forest, July 16–26, 2026

  

 

 

And what we did was, well, propose a path to cross the storm and reach the other side safely. And not to take that path alone as Zapatistas, but together as the indigenous peoples that we are. Of course, more will come out about this proposal: about health, about education, about justice, about government, about life. Let’s say that we see this as necessary to be able to face the storm.(…) Because those at the top preach death because that gives them profits. Those at the top want things to change, but for their benefit, although it is getting worse and worse. That is why it is those below who are going to fight and are already fighting for life. If the system is one of death, then the fight for life is the fight against the system.

 

EZLN Twentieth and Last Part: The Common and Non-Property

 

 

Join us for Ten Days of Struggle for Freedom

in the Skouries Forest, July 16–26, 2026

 

 


They come with chainsaws, bulldozers, excavators, drills, and monstrous machines. They annihilate primeval forests and gut the earth, leaving behind a legacy of enormous, barren craters. They scar the earth with kilometers of oil and gas pipelines, and networks of paved industrial roads. They erect colossal ‘renewable energy’ industrial parks and electricity storage and transmission networks on mountains, in areas of pristine natural beauty and rich biodiversity, on fertile, arable land that could nourish and meet the real needs of our communities. All of this is done against the needs of society, either for direct profit or to meet the increased energy demands of data centers and artificial intelligence, which are predominantly used for the military-industrial complex and social repression everywhere.

 

They divert or drain the rivers; they steal land and water. With their industrial fish farms, oil drilling platforms, desalination plants, and LNG facilities, they fill the sea with all kinds of trash and chemical waste. They pollute everywhere, burn trash and fill the air with dioxins and carcinogens, promote the so-called “best” metallurgical methods using banned chemicals, continue to spray glyphosate (Roundup) on the fields, introduce new genetic engineering technologies and new genetically modified organisms, all the while claiming that their concern is to eradicate world hunger—even as they throw away one-third of the world’s food production every single day. And, even though they are building massive facilities to generate 32 Gigawatt of electricity from renewable energy sources by 2035—enough to cover the country’s maximum energy needs three times —they are imposing energy poverty on the people and promoting the construction of nuclear power plants.

 

Whatever remains after the destruction of industrial-chemical agriculture and the onslaught of “green growth” is cleared away to make way for the monoculture of mass tourism. And whatever cannot be cleared away right now is abandoned and exposed to summer wildfires so it can cleared away and built upon in the future. And then they want even more…

They want new minerals and rare earth elements, land to build war industry factories on and military bases, landfills; they want to do away with our water resources, our health, our education, our common goods, our housing, our transportation—our very lives.

 

Every place, every aspect of life is an Eldorado of opportunity for them… they come as domineering colonizers to seize it all and to mark the territory on their fiefdoms with pillaging and plunder. They attack anyone who resists their plans. They isolate and expel anyone they cannot buy off, anyone who refuses to get paid as “company workers” for turning a blind eye. They have at their disposal the army, the police, judges, “experts” in suits, state and local officials, the media, and the passive consent of society.

 

Entire regions, stripped of every trace of freedom, democracy, self-sufficiency, public space, and social interaction, are being transformed into sacrificial zones of unaccountability and lawlessness for every “investor.” This model has been tried and tested for centuries by colonialism, in places “far away from us”, the so-called third-world. Their vision is for us to live under constant repression in ghettos where we will barely survive, to provide cheap labor without rights, without basic safety measures — where we will simply exist thanks to the “charity” of the bosses, as long as we don’t cause trouble, living a degraded life subsidized by the destruction of our homeland. And that is the optimistic version. The worst-case scenario foresees war, genocide, persecution, environmental displacement, cannibalism, and fascism. This is not a prospect. These are not evils yet to come. They are already present, and they are being experienced everywhere.

In defiance of the times, we believe that, through communities of struggle and through solidarity, we can find ways out and we can develop alternative proposals to the political and social dead ends imposed upon us. The hardships, the problems created by a system of domination and exploitation cannot be combated or resolved using the tools and methods of that very system that creates the problems.

 

We are united by the shared experiences of their continuous attacks against these lands, by our common struggles to defend nature, life, and our communities; by our collective action and way of life; and our solidarity with one another—these are our only weapons against the normalization of plunder, of fear and repression, both physical and institutional.

 

We are united by our common understanding that our struggles are not local, confined solely to “our own isolated problem.” Through the communities we have created and continue to create, we now recognize clearly the need for communication and connection among us based on equality, mutual respect, and active solidarity. We know that it is important to live within an open process of continuously connecting the many, diverse struggles and initiatives, so that we may find common ground and coordinate our efforts, as we all experience a shared reality of exploitation, oppression, and the plundering of our lives.

This is both the framework and goal we hope to achieve during the Ten Days of Struggle and Freedom, which will take place in the Skouries Forest in northeastern Chalkidiki from July 16th to July 26th, 2026. We invite you to this free, self-organized camp to share our experiences of struggle and our concerns, to discuss today’s reality, the prospects for resistance, and to collectively craft our own responses through networking and coordinating our actions.

 

Defeat is certain only for those who do not fight.

 

We do not need people to explain exploitation to us, because we have experienced it for centuries. Nor for them to come and tell us that we have to die to achieve freedom. We know that and have practiced it every day for hundreds of years. What is welcome is knowledge and practice for life.

Look, the delegation that went to Europe learned many things, but the most important thing we learned is that there are many people, groups, collectives, organizations that are looking for a way to fight for life. They have another color, another language, another custom, another culture, another way. But they have the same thing as us, which is the heart of struggle.

They are not looking for who is better, or to be given a place in bad governments. They are seeking to heal the world. And yes, they are very different from each other. But they are equal, or rather we are equal. Because we really want to build something else, and that thing is freedom. That is, life.

EZLN Twentieth and Last Part: The Common and Non-Property

 

 

 

For building and connecting our communities

through the common struggle for freedom

Against the plundering of the earth, of life, and of society

 

 

Communities of Struggle for Freedom Network

 

 

 

Κάλεσμα στο Δεκαήμερο Αγώνα και Ελευθερίας στο δάσος των Σκουριών, 16-26 Ιουλίου 2026

“Εμείς, που λες, αυτό που κάναμε ήταν να προτείνουμε ένα δρόμο για να μπορέσουμε να διασχίσουμε τη θύελλα και να φτάσουμε με το καλό στην άλλη πλευρά. Και να μην κάνουμε αυτό το δρόμο μόνοι μας ως ζαπατίστας, αλλά όλοι μαζί ως αυτόχθονες λαοί που είμαστε. Φυσικά, από αυτή την πρόταση θα προκύψουν κι άλλα: για την υγεία, την εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη, τη διακυβέρνηση, τη ζωή. Ας πούμε ότι τα θεωρούμε απαραίτητα για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τη θύελλα… Γιατί οι αποπάνω κηρύσσουν τον θάνατο, επειδή τους αποφέρει κέρδη. Οι αποπάνω θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά προς όφελός τους, παρόλο που γίνονται όλο και χειρότερα. Γι’ αυτό είναι οι αποκάτω που θα αγωνιστούν και ήδη αγωνίζονται για τη ζωή. Αν το σύστημα είναι ο θάνατος, τότε ο αγώνας για τη ζωή είναι ο αγώνας ενάντια στο σύστημα.”

EZLN: Μέρος Εικοστό και Τελευταίο: 

Τα Κοινά και η Μη Ιδιοκτησία

 

Κάλεσμα στο Δεκαήμερο Αγώνα και Ελευθερίας 

στο δάσος των Σκουριών, 16-26 Ιουλίου 2026

 


Έρχονται με αλυσοπρίονα, με μπουλντόζες, με φουρνέλα, με τρυπάνια, με τερατώδη μηχανήματα. Αποψιλώνουν αρχέγονα δάση και ξεκοιλιάζουν τη γη αφήνοντας παρακαταθήκη τεράστιους, σεληνιακούς, άγονους κρατήρες. Την πληγώνουν τη γη, με χιλιόμετρα αγωγών πετρελαίου, αερίου και δικτύων ασφαλτοστρωμένων βιομηχανικών δρόμων. Στήνουν φαραωνικά βιομηχανικά πάρκα ΑΠΕ και δίκτυα αποθήκευσης και μεταφοράς ηλεκτρισμού, σε βουνά, σε τόπους με παρθένα φύση και πλούσια βιοποικιλότητα, σε εύφορες, καλλιεργήσιμες εκτάσεις που θα μπορούσαν να θρέψουν και να ικανοποιήσουν πραγματικές ανάγκες των κοινοτήτων μας. Όλα αυτά όχι για τις ανάγκες της κοινωνίας αλλά για να κερδοσκοπήσουν ή για να καλύψουν τις αυξημένες σε ενέργεια ανάγκες των data center και της τεχνητής νοημοσύνης, που κατά κόρον χρησιμοποιούνται για την πολεμική βιομηχανία και την καταστολή. 

Εκτρέπουν ή διαγράφουν τα ποτάμια, κλέβουν τη γη και το νερό. Γεμίζουν τη θάλασσα με κάθε είδους σκουπίδι ή χημικό απόβλητο, με βιομηχανικά πάρκα ιχθυοκαλλιέργειας, πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου, εργοστάσια αφαλάτωσης, εγκαταστάσεις LNG. Μολύνουν παντού, καίνε σκουπίδια και γεμίζουν τον αέρα με διοξίνες, με καρκίνο, προωθούν δήθεν βέλτιστες μεταλλουργικές μεθόδους με απαγορευμένα χημικά, συνεχίζουν να ψεκάζουν με γλυφοσάτη (ράουνταπ) τα χωράφια, εισάγουν νέες γονιδιωματικές τεχνολογίες, νέα μεταλλαγμένα, διατεινόμενοι πάντα πως έγνοια τους είναι η απάλειψη της πείνας στον κόσμο τη στιγμή που σε καθημερινή βάση πετάνε στα σκουπίδια το ένα τρίτο της παγκόσμια παραγώμενης τροφής. Και, μολονότι δημιουργούν θηριώδεις εγκαταστάσεις για να παράγουν 32 γιγαβάτ ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) έως το 2035, ικανά να καλύψουν τρις φορές τις μέγιστες ενεργειακές ανάγκες της χώρας, επιβάλλουν την ενεργειακή φτώχεια και προωθούν τη δημιουργία πυρηνικών εργοστασίων.  

 

Ό,τι απομένει από την καταστροφή της βιομηχανικής - χημικής γεωργίας και την επέλαση της “πράσινης ανάπτυξης”, μπαζώνεται για τη μονοκαλλιέργεια του υπερτουρισμού. Και ό,τι δεν μπορεί να μπαζωθεί τώρα, αφήνεται να καεί για να μπαζωθεί στο μέλλον. Και θέλουν κι άλλα… 

Θέλουν νέα μέταλλα και σπάνιες γαίες, εκτάσεις για να δημιουργήσουν εργοστάσια της πολεμικής βιομηχανίας και στρατιωτικές βάσεις, χωματερές, θέλουν τα υδατικά αποθέματα, την υγεία, την παιδεία, τα κοινά αγαθά, τη στέγη, τις συγκοινωνίες, τη ζωή μας την ίδια. 

 

Κάθε τόπος, κάθε πτυχή της ζωής είναι γι’ αυτούς ένα Eldorado …έρχονται ως κυρίαρχοι αποικιοκράτες για να τ’ αρπάξουν και σημαδεύουν τις επικράτειες των φέουδών τους με τα ικριώματα της λεηλασίας. Επιτίθενται σε όποια αντιδρά στα σχέδιά τους. Απομονώνουν και εκδιώκουν όποιον δεν μπορούν να εξαγοράσουν, όποιον δεν αποδέχεται μια θέση εργασίας για να εθελοτυφλεί. Έχουν στην υπηρεσία τους στρατό, αστυνομία, δικαστές, κουστουμαρισμένους “ειδικούς”, κρατικούς και τοπικούς αξιωματούχους, μέσα ενημέρωσης και την παθητική συναίνεση της κοινωνίας.

 

Ολόκληρες περιοχές, αποψιλωμένες από κάθε ίχνος ελευθερίας, δημοκρατίας, αυτάρκειας, δημόσιου χώρου και κοινωνικής λειτουργίας, μετατρέπονται σε θυσιασμένες ζώνες ελεύθερης ασυδοσίας για τον κάθε “επενδυτή”. Το μοντέλο είναι δοκιμασμένο αιώνες τώρα από την αποικιοκρατία, σε τόπους “μακριά από μας”, “τριτοκοσμικούς”. Προβλέπει γκέτο όπου ίσα ίσα θα επιβιώνουμε, με διαρκή καταστολή, για να προσφέρουμε φθηνή εργασία χωρίς δικαιώματα, χωρίς στοιχειώδη ασφάλεια ή απλά θα υπάρχουμε χάρη στη “φιλανθρωπία” των αφεντικών, αρκεί να μην δημιουργούμε πρόβλημα, ζώντας μια υποβαθμισμένη ζωή που θα επιδοτείται από την καταστροφή του τόπου μας. Κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο. Το χειρότερο προβλέπει πόλεμο, γενοκτονία, διωγμό, περιβαλλοντική εκτόπιση, κανιβαλισμό, φασισμό. Όλα αυτά δεν είναι να έρθουν. Είναι εδώ και βιώνονται παντού.

Σε πείσμα των καιρών, πιστεύουμε ότι, μέσα από τις κοινότητες αγώνα και τη σύνδεσή τους, μπορούμε να βρούμε τις διεξόδους και τις αντιπροτάσεις απέναντι στα πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα που μας επιβάλλουν. Τα δεινά και τα προβλήματα που δημιουργεί ένα σύστημα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης είναι αδύνατο να καταπολεμηθούν και να λυθούν με τα εργαλεία και τις μεθόδους του ίδιου του συστήματος. 

Μας συνδέουν οι κοινές εμπειρίες της επίθεσης που δέχτηκαν και δέχονται οι τόποι μας, οι αγώνες μας για την υπεράσπιση της φύσης, της ζωής και των κοινοτήτων μας, η συλλογική δράση και ζωή καθώς και η αλληλεγγύη μας, ο ένας για την άλλη, ως μοναδικά μας όπλα απέναντι στην κανονικότητα της λεηλασίας, στο φόβο, στην καταστολή, φυσική και θεσμική. 

 

Μας συνδέει η κατανόηση ότι οι αγώνες μας δεν είναι τοπικοί, αποκλειστικά για το “δικό  μας πρόβλημα”. Μέσα από τις κοινότητες που δημιουργήσαμε και δημιουργούμε, αναγνωρίζουμε την ανάγκη για επικοινωνία και επαφή μεταξύ μας με ισότητα, αλληλοσεβασμό και έμπρακτη αλληλεγγύη. Για μια  ανοιχτή διαδικασία συνεχούς σύνδεσης των πολλών, πολυποίκιλων αγώνων και εγχειρημάτων, ώστε να βρούμε κοινούς τόπους και να συντονίσουμε τις προσπάθειές μας, καθώς βιώνουμε όλοι μας μια κοινή πραγματικότητα εκμετάλλευσης, καταπίεσης και λεηλασίας της ζωής μας. 

 

Αυτό επιθυμούμε να είναι το πλαίσιο και ο στόχος του Δεκαημέρου Αγώνα και Ελευθερίας που θα πραγματοποιηθεί στο δάσος των Σκουριών, στη Βορειοανατολική Χαλκιδική από 16 έως 26 Ιουλίου. Σας προσκαλούμε στην ελεύθερη, αυτοοργανωμένη κατασκήνωση, προκειμένου να ανταλλάξουμε εμπειρίες για τους αγώνες και τις αγωνίες μας, να συζητήσουμε για τη σημερινή πραγματικότητα, τις προοπτικές αντίστασης και δημιουργίας από κοινού των δικών μας απαντήσεων, μέσα από τη δικτύωση και το συντονισμό της δράσης μας. 

 

Η ήττα είναι βέβαιη μόνο για όποιον δεν αγωνίζεται. 

“Δεν χρειαζόμαστε να έρθουν να μας εξηγήσουν την εκμετάλλευση, γιατί τη ζούμε εδώ και αιώνες. Ούτε να έρθουν για να μας πουν ότι πρέπει να πεθάνουμε για να κερδίσουμε την ελευθερία. Αυτό το γνωρίζουμε και το κάνουμε πράξη καθημερινά εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Αυτό που είναι ευπρόσδεκτο είναι η γνώση και η πρακτική για τη ζωή.

Κοιτάξτε, η αντιπροσωπεία που πήγε στην Ευρώπη έμαθε πολλά πράγματα, αλλά το σημαντικότερο που μάθαμε είναι ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, ομάδες, συλλογικότητες, οργανώσεις, που αναζητούν τρόπους να αγωνιστούν για τη ζωή. Έχουν άλλο χρώμα, άλλη γλώσσα, άλλα έθιμα, άλλη κουλτούρα, άλλον τρόπο. Έχουν όμως το ίδιο πράγμα με εμάς, που είναι η αγωνιζόμενη καρδιά.

Δεν ψάχνουν να βρουν ποιος είναι καλύτερος ή να τους δώσουν μια θέση στις κακές κυβερνήσεις. Αναζητούν πώς να θεραπεύσουν τον κόσμο. Και ναι, είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους. Αλλά είναι ίδιοι, ή μάλλον είμαστε ίδιοι. Επειδή θέλουμε πραγματικά να χτίσουμε κάτι άλλο, και αυτό το άλλο είναι η ελευθερία. Δηλαδή, η ζωή.”

EZLN: Μέρος Εικοστό και Τελευταίο: 

Τα Κοινά και η Μη Ιδιοκτησία

 

Για το χτίσιμο και τη σύνδεση των κοινοτήτων μας

Πάνω στον κοινό αγώνα για ελευθερία

Ενάντια στη λεηλασία της γης, της ζωής και της κοινωνίας

 

 

Δικτύωση Κοινότητες Αγώνα για την Ελευθερία

 

 

 

 

 




Δεκαήμερο Αγώνα και Ελευθερίας στις Σκουριές 2026


   

Οι τρύπες των εξορύξεων είναι δίνες που καταπίνουν τις ιστορίες των τόπων

και τις ζωές των ανθρώπων.

Είναι τα σφαγεία της ανθρωπότητας, βόμβες, μεταλλικά κουφάρια, και

τεχνολογίες θανάτου.

Είναι οι τρύπες από τις σφαίρες στα σώματα των αμάχων.

Οι τρύπες των εξορύξεων είναι εκεί για να στοιχειώνουν το φαντασιακό των

χωριών μας με φωσφορούχα γιλέκα, λασπωμένα φορτηγά και σκονισμένα

κατώφλια.

Είναι η γη που τρέμει κάτω από τα πόδια μας και το βουνό που βρυχάται

πίσω από την πλάτη μας,

κάθε πρωί, κάθε μεσημέρι, κάθε βράδυ, και ξανά κάθε μέρα.

Είναι στερεμένες πηγές και ρέματα, χωριά εγκαταλειμμένα.

Η εξόρυξη στην Χαλκιδική είναι ένα ατελείωτο κρατικοδίαιτο φαγοπότι και

μια κηλίδα που όλο εξαπλώνεται.

Μέχρι οι σπίθες των αντιστάσεών μας να φωτίσουν ξανά τις νύχτες που μας

στέρησαν τα εκτυφλωτικά φώτα των εργοταξίων τους, το δάσος θα μας

περιμένει.

 

Ραντεβού στο χοντρό ραχώνι

 

Mining pits are vortexes that swallow up the histories of places

and the lives of people.

They are the slaughterhouses of humanity, they mean bombs and metal carcasses, they are technologies of death.

They are the bullet holes in the bodies of the unarmed.

The craters haunt the imagination in our communities with fluorescent vests, muddy trucks, and dusty doorsteps.

The earth trembles beneath our feet, the mountain roars

behind our backs, every morning, every noon, every night, and again in the morning.

Mining is dried-up springs, dead streams, abandoned villages.

Mining in Halkidiki is an endless state-sponsored banquet for the few,

a putrid stain that keeps spreading across and through the land.

Until the sparks of our resistance once more light up our nights, those nights that were stolen away from us by the blinding floodlights of their construction sites, the forest shall wait.

 

See you all at the thick ridge.

 

 

 

 

 

Τρίτη 12 Μαίου στις 20:00 Προβολή ταινίας στο καινούριο στέκι του συλλόγου ο Κάκκαβος στη Μεγάλη Παναγία.

 

 

 Οι Κοινότητες αγώνα για την Ελευθερία διοργανώνουν σειρά προβολών σε όλη την Ελλάδα. 
Ξεκινώντας από τη Χαλκιδική την Τρίτη 12 Μαίου στη Μ.Παναγία στο καινούριο στέκι 
του συλλόγου ο Κάκκαβος όπου στεγάζεται και η επιτροπή αγώνα Μ.Παναγίας, 
την Τετάρτη και Πεμπτη στη Θεσσαλονίκη στο infolibre και στη ΒΙΟΜΕ αντιστοιχα και τέλος στην Αθήνα το Σάββατο 16 Μαίου στο Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Πέρασμα.