“Εμείς, που λες, αυτό που κάναμε ήταν να προτείνουμε ένα δρόμο για να μπορέσουμε να διασχίσουμε τη θύελλα και να φτάσουμε με το καλό στην άλλη πλευρά. Και να μην κάνουμε αυτό το δρόμο μόνοι μας ως ζαπατίστας, αλλά όλοι μαζί ως αυτόχθονες λαοί που είμαστε. Φυσικά, από αυτή την πρόταση θα προκύψουν κι άλλα: για την υγεία, την εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη, τη διακυβέρνηση, τη ζωή. Ας πούμε ότι τα θεωρούμε απαραίτητα για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τη θύελλα… Γιατί οι αποπάνω κηρύσσουν τον θάνατο, επειδή τους αποφέρει κέρδη. Οι αποπάνω θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά προς όφελός τους, παρόλο που γίνονται όλο και χειρότερα. Γι’ αυτό είναι οι αποκάτω που θα αγωνιστούν και ήδη αγωνίζονται για τη ζωή. Αν το σύστημα είναι ο θάνατος, τότε ο αγώνας για τη ζωή είναι ο αγώνας ενάντια στο σύστημα.”
EZLN: Μέρος Εικοστό και Τελευταίο:
Τα Κοινά και η Μη Ιδιοκτησία
Κάλεσμα στο Δεκαήμερο Αγώνα και Ελευθερίας
στο δάσος των Σκουριών, 16-26 Ιουλίου 2026
Έρχονται με αλυσοπρίονα, με μπουλντόζες, με φουρνέλα, με τρυπάνια, με τερατώδη μηχανήματα. Αποψιλώνουν αρχέγονα δάση και ξεκοιλιάζουν τη γη αφήνοντας παρακαταθήκη τεράστιους, σεληνιακούς, άγονους κρατήρες. Την πληγώνουν τη γη, με χιλιόμετρα αγωγών πετρελαίου, αερίου και δικτύων ασφαλτοστρωμένων βιομηχανικών δρόμων. Στήνουν φαραωνικά βιομηχανικά πάρκα ΑΠΕ και δίκτυα αποθήκευσης και μεταφοράς ηλεκτρισμού, σε βουνά, σε τόπους με παρθένα φύση και πλούσια βιοποικιλότητα, σε εύφορες, καλλιεργήσιμες εκτάσεις που θα μπορούσαν να θρέψουν και να ικανοποιήσουν πραγματικές ανάγκες των κοινοτήτων μας. Όλα αυτά όχι για τις ανάγκες της κοινωνίας αλλά για να κερδοσκοπήσουν ή για να καλύψουν τις αυξημένες σε ενέργεια ανάγκες των data center και της τεχνητής νοημοσύνης, που κατά κόρον χρησιμοποιούνται για την πολεμική βιομηχανία και την καταστολή.
Εκτρέπουν ή διαγράφουν τα ποτάμια, κλέβουν τη γη και το νερό. Γεμίζουν τη θάλασσα με κάθε είδους σκουπίδι ή χημικό απόβλητο, με βιομηχανικά πάρκα ιχθυοκαλλιέργειας, πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου, εργοστάσια αφαλάτωσης, εγκαταστάσεις LNG. Μολύνουν παντού, καίνε σκουπίδια και γεμίζουν τον αέρα με διοξίνες, με καρκίνο, προωθούν δήθεν βέλτιστες μεταλλουργικές μεθόδους με απαγορευμένα χημικά, συνεχίζουν να ψεκάζουν με γλυφοσάτη (ράουνταπ) τα χωράφια, εισάγουν νέες γονιδιωματικές τεχνολογίες, νέα μεταλλαγμένα, διατεινόμενοι πάντα πως έγνοια τους είναι η απάλειψη της πείνας στον κόσμο τη στιγμή που σε καθημερινή βάση πετάνε στα σκουπίδια το ένα τρίτο της παγκόσμια παραγώμενης τροφής. Και, μολονότι δημιουργούν θηριώδεις εγκαταστάσεις για να παράγουν 32 γιγαβάτ ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ (Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) έως το 2035, ικανά να καλύψουν τρις φορές τις μέγιστες ενεργειακές ανάγκες της χώρας, επιβάλλουν την ενεργειακή φτώχεια και προωθούν τη δημιουργία πυρηνικών εργοστασίων.
Ό,τι απομένει από την καταστροφή της βιομηχανικής - χημικής γεωργίας και την επέλαση της “πράσινης ανάπτυξης”, μπαζώνεται για τη μονοκαλλιέργεια του υπερτουρισμού. Και ό,τι δεν μπορεί να μπαζωθεί τώρα, αφήνεται να καεί για να μπαζωθεί στο μέλλον. Και θέλουν κι άλλα…
Θέλουν νέα μέταλλα και σπάνιες γαίες, εκτάσεις για να δημιουργήσουν εργοστάσια της πολεμικής βιομηχανίας και στρατιωτικές βάσεις, χωματερές, θέλουν τα υδατικά αποθέματα, την υγεία, την παιδεία, τα κοινά αγαθά, τη στέγη, τις συγκοινωνίες, τη ζωή μας την ίδια.
Κάθε τόπος, κάθε πτυχή της ζωής είναι γι’ αυτούς ένα Eldorado …έρχονται ως κυρίαρχοι αποικιοκράτες για να τ’ αρπάξουν και σημαδεύουν τις επικράτειες των φέουδών τους με τα ικριώματα της λεηλασίας. Επιτίθενται σε όποια αντιδρά στα σχέδιά τους. Απομονώνουν και εκδιώκουν όποιον δεν μπορούν να εξαγοράσουν, όποιον δεν αποδέχεται μια θέση εργασίας για να εθελοτυφλεί. Έχουν στην υπηρεσία τους στρατό, αστυνομία, δικαστές, κουστουμαρισμένους “ειδικούς”, κρατικούς και τοπικούς αξιωματούχους, μέσα ενημέρωσης και την παθητική συναίνεση της κοινωνίας.
Ολόκληρες περιοχές, αποψιλωμένες από κάθε ίχνος ελευθερίας, δημοκρατίας, αυτάρκειας, δημόσιου χώρου και κοινωνικής λειτουργίας, μετατρέπονται σε θυσιασμένες ζώνες ελεύθερης ασυδοσίας για τον κάθε “επενδυτή”. Το μοντέλο είναι δοκιμασμένο αιώνες τώρα από την αποικιοκρατία, σε τόπους “μακριά από μας”, “τριτοκοσμικούς”. Προβλέπει γκέτο όπου ίσα ίσα θα επιβιώνουμε, με διαρκή καταστολή, για να προσφέρουμε φθηνή εργασία χωρίς δικαιώματα, χωρίς στοιχειώδη ασφάλεια ή απλά θα υπάρχουμε χάρη στη “φιλανθρωπία” των αφεντικών, αρκεί να μην δημιουργούμε πρόβλημα, ζώντας μια υποβαθμισμένη ζωή που θα επιδοτείται από την καταστροφή του τόπου μας. Κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο. Το χειρότερο προβλέπει πόλεμο, γενοκτονία, διωγμό, περιβαλλοντική εκτόπιση, κανιβαλισμό, φασισμό. Όλα αυτά δεν είναι να έρθουν. Είναι εδώ και βιώνονται παντού.
Σε πείσμα των καιρών, πιστεύουμε ότι, μέσα από τις κοινότητες αγώνα και τη σύνδεσή τους, μπορούμε να βρούμε τις διεξόδους και τις αντιπροτάσεις απέναντι στα πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα που μας επιβάλλουν. Τα δεινά και τα προβλήματα που δημιουργεί ένα σύστημα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης είναι αδύνατο να καταπολεμηθούν και να λυθούν με τα εργαλεία και τις μεθόδους του ίδιου του συστήματος.
Μας συνδέουν οι κοινές εμπειρίες της επίθεσης που δέχτηκαν και δέχονται οι τόποι μας, οι αγώνες μας για την υπεράσπιση της φύσης, της ζωής και των κοινοτήτων μας, η συλλογική δράση και ζωή καθώς και η αλληλεγγύη μας, ο ένας για την άλλη, ως μοναδικά μας όπλα απέναντι στην κανονικότητα της λεηλασίας, στο φόβο, στην καταστολή, φυσική και θεσμική.
Μας συνδέει η κατανόηση ότι οι αγώνες μας δεν είναι τοπικοί, αποκλειστικά για το “δικό μας πρόβλημα”. Μέσα από τις κοινότητες που δημιουργήσαμε και δημιουργούμε, αναγνωρίζουμε την ανάγκη για επικοινωνία και επαφή μεταξύ μας με ισότητα, αλληλοσεβασμό και έμπρακτη αλληλεγγύη. Για μια ανοιχτή διαδικασία συνεχούς σύνδεσης των πολλών, πολυποίκιλων αγώνων και εγχειρημάτων, ώστε να βρούμε κοινούς τόπους και να συντονίσουμε τις προσπάθειές μας, καθώς βιώνουμε όλοι μας μια κοινή πραγματικότητα εκμετάλλευσης, καταπίεσης και λεηλασίας της ζωής μας.
Αυτό επιθυμούμε να είναι το πλαίσιο και ο στόχος του Δεκαημέρου Αγώνα και Ελευθερίας που θα πραγματοποιηθεί στο δάσος των Σκουριών, στη Βορειοανατολική Χαλκιδική από 16 έως 26 Ιουλίου. Σας προσκαλούμε στην ελεύθερη, αυτοοργανωμένη κατασκήνωση, προκειμένου να ανταλλάξουμε εμπειρίες για τους αγώνες και τις αγωνίες μας, να συζητήσουμε για τη σημερινή πραγματικότητα, τις προοπτικές αντίστασης και δημιουργίας από κοινού των δικών μας απαντήσεων, μέσα από τη δικτύωση και το συντονισμό της δράσης μας.
Η ήττα είναι βέβαιη μόνο για όποιον δεν αγωνίζεται.
“Δεν χρειαζόμαστε να έρθουν να μας εξηγήσουν την εκμετάλλευση, γιατί τη ζούμε εδώ και αιώνες. Ούτε να έρθουν για να μας πουν ότι πρέπει να πεθάνουμε για να κερδίσουμε την ελευθερία. Αυτό το γνωρίζουμε και το κάνουμε πράξη καθημερινά εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Αυτό που είναι ευπρόσδεκτο είναι η γνώση και η πρακτική για τη ζωή.
Κοιτάξτε, η αντιπροσωπεία που πήγε στην Ευρώπη έμαθε πολλά πράγματα, αλλά το σημαντικότερο που μάθαμε είναι ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, ομάδες, συλλογικότητες, οργανώσεις, που αναζητούν τρόπους να αγωνιστούν για τη ζωή. Έχουν άλλο χρώμα, άλλη γλώσσα, άλλα έθιμα, άλλη κουλτούρα, άλλον τρόπο. Έχουν όμως το ίδιο πράγμα με εμάς, που είναι η αγωνιζόμενη καρδιά.
Δεν ψάχνουν να βρουν ποιος είναι καλύτερος ή να τους δώσουν μια θέση στις κακές κυβερνήσεις. Αναζητούν πώς να θεραπεύσουν τον κόσμο. Και ναι, είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους. Αλλά είναι ίδιοι, ή μάλλον είμαστε ίδιοι. Επειδή θέλουμε πραγματικά να χτίσουμε κάτι άλλο, και αυτό το άλλο είναι η ελευθερία. Δηλαδή, η ζωή.”
EZLN: Μέρος Εικοστό και Τελευταίο:
Τα Κοινά και η Μη Ιδιοκτησία
Για το χτίσιμο και τη σύνδεση των κοινοτήτων μας
Πάνω στον κοινό αγώνα για ελευθερία
Ενάντια στη λεηλασία της γης, της ζωής και της κοινωνίας
Δικτύωση Κοινότητες Αγώνα για την Ελευθερία
