ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ κι άλλες ιστορίες γι’ αγρίους

ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΙΣ 19:00




Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν τη νέα θεατρική τους παράσταση "ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ κι άλλες ιστορίες γι’ αγρίους". Μια σπονδυλωτή παράσταση βασισμένη σε κείμενα των Jorge Furtado, Miguel de Cervantes, B. Traven, Δ. Χρυσόστομου. 
tsiritsantsoules.gr/
Συντελεστές:
Δραματουργική επεξεργασία, στίχοι, σκηνοθεσία, οργάνωση παραγωγής, ερμηνεία: Ντίνα Μαυρίδου, Μαρίνος Μουζάκης
Μουσική: Μαρίνος Μουζάκης
Κοστούμια, μάσκες: Μαρία Μαρκοπούλου
Σκηνικά: Διονύσης Ματαράγκας
Υποστήριξη παραγωγής: Νίκος Γιούσεφ
Χορογράφος: Ηρώ Κατσιφλώρου
Παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2016
Υπόθεση:
Πρώτα υπήρξε το Χάος. Ύστερα έγινε η Γη και πάνω της σχηματίστηκαν τα βουνά, οι ωκεανοί, τα νησιά και τα λουλούδια. Ύστερα έγιναν τα πουλάκια, οι πεταλούδες, τα γουρούνια κι οι σκύλοι. Ύστερα έγινε ο άνθρωπος που έφερε την αδικία, την απληστία, τη ματαιοδοξία και… τα σκουπίδια. Τέλος ξανάγινε το Χάος…
Για την παράσταση:
Στην καλοκαιρινή μας περιοδεία, ο φίλος μας ο Άγγελος μάς έδειξε τη μικρού μήκους ταινία του βραζιλιάνου σκηνοθέτη Jorge Furtado «Το νησί των λουλουδιών» (1989). Το έργο αναφέρεται στους ανθρώπους που ζουν σε μια από τις μεγαλύτερες χωματερές του πλανήτη μας. Η απλότητα και η καθαρή ματιά του μας εντυπωσίασε και μας ενέπνευσε. Έτσι, χρησιμοποιήσαμε την ιστορία του νησιού των λουλουδιών ως συγκολλητική ουσία, ώστε να θεατροποιήσουμε αγαπημένα κείμενα που από καιρό μας στοίχειωναν τη φαντασία όπως «Ο μεγαλοβιομήχανος» του B. Traven (1924, εκδ. Πανοπτικόν 2008), «Ο διάλογος των σκύλων» του Θερβάντες (1613, «Παραδειγματικές νουβέλες», εκδ. Γνώση 1989) και ο διάλογος μεταξύ του Διογένη του κυνικού και του βασιλιά Αλέξανδρου, όπως τον διηγήθηκε ο Δίων Χρυσόστομος (1ος αι. μ.Χ. «Οι αρχαίοι κυνικοί», εκδ. Γνώση 2006). Πειραματιστήκαμε με τα κείμενα, φτιάξαμε μουσικές, αυτοσχεδιάσαμε, παίξαμε με τις τεχνικές της λαϊκής κωμωδίας και το αποτέλεσμα είναι αυτή η παράσταση. 
Η συνέχεια στη σκηνή...
Διάρκεια 75’

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017


 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΟΛΥΓΥΡΟΥ


Δικάζεται 77χρονος αγωνιστής από τη Μεγάλη Παναγία γιατί ξυλοκοπήθηκε από τα παλικάρια της  ΕΛΑΣ. Μάρτυρες κατηγορίας φυσικά είναι τα ΜΑΤ τα οποία εκείνη την ημέρα τον συνέλαβαν, τον χτύπησαν και τον έστειλαν δεμένο στην Ασφάλεια και έπειτα στο Γενικό Νοσοκομείο Πολυγύρου, όπου και νοσηλεύτηκε φρουρούμενος από ασφαλίτες για 5 μέρες. Η διάγνωση ήταν η παρακάτω:

1)   Εγκεφαλική Διάσειση
2) Οίδημα και εκχύμωση βλεφάρων άμφω
3)Τραυματικό υπόσφαγμα άμφω
4)Τραυματική απόπτωση ενδοθηλίου κερατοειδούς χιτώνος  
5) Εκ του βυθού του οφθαλμού α) δεξιός οφθαλμός περιθηλιαία φλογοειδής αιμορραγία στη 12η ώρα β) οίδημα στην ωχρά κηλίδα και γ) υποαμφιβληστροειδής αιμορραγία στην 6η ώρα

Παρουσίασε επίσης  έντονη σημειολογία εγκεφαλικής διάσεισης.


Το μίσος μεγαλώνει αν δει κανείς τη φύση του συγκεκριμένου δικαστηρίου:  ο μπάρμπα Θόδωρος συνελήφθη την ημέρα της προφυλάκισης των 2 από τους 21 κατοίκους που κατηγορούνται για τον εμπρησμό του εργοταξίου στις Σκουριές.
 Ήταν 10 Ιουλίου 2013 όταν  συναγωνιστές μας ανακρίνονταν στον Πολύγυρο για την παραπάνω υπόθεση. Παράλληλα με τη διαμαρτυρία έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Πολυγύρου υπήρχε και συντονισμένη διαμαρτυρία μέσα στο δάσος στον τότε δασικό δρόμο για τις Σκουριές. Με το άκουσμα της άδικης προφυλάκισης των 2 συναγωνιστών νωρίς το μεσημέρι, προκλήθηκε ένταση με την τοπική αστυνομία που προστάτευε την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός στις Σκουριές και η διαμαρτυρία συνεχίστηκε στο σημείο Άγιος Ελευθέριος έξω από τη Μεγ. Παναγία.


Σχεδόν αμέσως κατέφθασαν τα ΜΑΤ της πόλης και ξεκίνησαν να επιτίθενται κάνοντας εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων ρίχνοντάς τα σε ευθεία βολή. Ο κόσμος αντιστάθηκε μέχρι αργά τη νύχτα και ο απολογισμός ήταν κάποιοι τραυματίες, η σύλληψη και ο ξυλοδαρμός του τότε 73χρονου, καθώς και κάνα 2 δικογραφίες για 6 Μεγαλοπαναγιώτες που θα δικαστούν κάποια στιγμή στο μέλλον, με τις κατηγορίες της εξύβρισης, της παρακώλυσης και της παράνομης βίας…
Πρόκειται για μια αρκετά προκλητική υπόθεση που επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά το γνωστό σύνθημα εναντίον της Ελληνικής Αστυνομίας.
Για ‘μας είναι μια δίκη πολύ σημαντική, μια δίκη που συνοψίζει την εναντίωση στη μεταλλευτική δραστηριότητα αλλά και στην κρατική βία και καταστολή.

 Οι κατηγορίες του είναι:

1)παρακώλυση συγκοινωνιών από κοινού με άγνωστους δράστες,
2) διατάραξη της κοινής ειρήνης από κοινού πάλι με άγνωστους δράστες
3) όπως και αντίσταση.

 Ακούγεται λίγο περίεργο να κατηγορείς ένα γέννημα της εθνικής αντίστασης για αντίσταση το 2017.

Στο εδώλιο λοιπόν, γιατί αντιστάθηκε στη βαρβαρότητα των ΜΑΤ που ασκούν τη νόμιμη βία και δέρνουν ηλικιωμένους και νέους στα βουνά.
Ως επιτροπή αγώνα Μ. Παναγίας αλλά και ως διωκόμενοι δηλώνουμε ότι για τις κατηγορίες που μας προσάπτουν είμαστε περήφανοι και θα συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στα μεταλλεία μέχρι να νικήσουμε.

ΧΡΥΣΩΡΥΧΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΚΑΒΟ

Επιτροπή αγώνα Μ. Παναγίας.

10 Δεκέμβρη: Παγκόσμια ημέρα των ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε Χαλκιδικιώτικη εκδοχή

Το Σάββατο 10 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε στη θέση Χοντρό Δένδρο της Μ. Παναγίας παρέμβαση των επιτροπών αγώνα ενάντια στα μεταλλεία στη ΒΑ Χαλκιδική. Ήταν η δεύτερη προσπάθεια, κατά τη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας, δημόσιας έκφρασης του δίκαιου και αυτονόητου (έτσι θα έπρεπε να είναι από κάθε άποψη!) αιτήματος, για άμεση παύση των καταστροφικών εργασιών της Eldorado στις Σκουριές και στην Ολυμπιάδα.


Μιλάμε για δεύτερη παρέμβαση γιατί οι επιτροπές αγώνα συμμετείχαν και στην πανελλαδική απεργία την Τετάρτη 8/12 μαζί με το Καραβάνι Αγώνα και Αλληλεγγύης και τα Σωματεία Βάσης όπου μαζί με τα αιτήματά τους ως εργαζόμενοι και ως άνεργοι, κατέθεσαν και την αλληλεγγύη τους στους αγωνιζόμενους ιθαγενείς και αλληλέγγυους στο Standing Rock North Dakota των ΗΠΑ, με συνθήματα και πανό μπροστά από το αμερικανικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη.




 Η παρέμβαση του Σαββάτου περιελάμβανε την παραμονή και το συμβολικό αποκλεισμό του δρόμου προς το εργοτάξιο των Σκουριών. Εκατό περίπου άνθρωποι, μέλη των επιτροπών αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης και αλληλέγγυοι συναγωνιστές, ανάρτησαν πανό και παρέμειναν για πολλές ώρες στο τσουχτερό κρύο μοιράζοντας φυλλάδια και ενημερωτικό υλικό στους διερχόμενους αυτοκινητιστές. Παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε κανενός είδους ένταση ή πρόκληση, με το πέρασμα της ώρας η Αστυνομία άρχισε να αποκλείει τους συγκεντρωμένους, με μπλόκα και περιπολίες σε διάφορους δρόμους που οδηγούσαν στο σημείο και αποτρέποντας επιλεκτικά «αντιδρώντες» από τη Μ. Παναγία να προσέλθουν στο Χοντρό Δέντρο. Κατά τους υψηλά ιστάμενους της πολιτικής και της αστυνόμευσης, το πρόβλημα της Hellas Gold Eldorado και της μεγαλύτερης περιβαλλοντικής καταστροφής στην Ελλάδα, αυτό των νέων εξορύξεων στη Β. Ελλάδα,  λύνεται με ένα και μοναδικό τρόπο, την καταστολή και το στρατό κατοχής. Έτσι η μοναδική στιγμή πραγματικής έντασης που παρατηρήθηκε ήταν όταν οι «διακριτικές» μέχρι εκείνη τη στιγμή «φανερές» αστυνομικές δυνάμεις, εφοδιάστηκαν και  ενισχύθηκαν με διάφορα κινέζικα κόλπα, μέσω φορτηγών police catering, με προσωπικό, ασπίδες , κράνη και άλλα τέτοια σχετικά και παρενέβησαν με φουλ εξοπλισμό και αμερικάνικα.



Οι αστυνομικές δυνάμεις παρενέβησαν για να «διευκολύνουν» τη διέλευση των δήθεν εργαζομένων της «Εταιρείας». Αυτών των «καημένων» και  «κατάκοπων» ανθρώπων που μετά από ένα ακόμη «τίμιο» και δουλικό «μεροκάματο», δεν θα άντεχαν τις προσφωνήσεις και τους επαίνους των συγχωριανών τους για το κοινωνικό και περιβαλλοντικό έργο που επιτελούν στην περιοχή τους. Οι εν λόγω εργαζόμενοι, πιστοί στην αντίληψη του καταδότη που κρύβεται ή με κουκούλα ή γενικώς πίσω από τις δυνάμεις καταστολής/κατοχής δακτυλοδείχνοντας τους «άλλους», έφτασαν στο Χονδρό Δένδρο, σταμάτησαν σε «απόσταση ασφαλείας» κοντά στους φίλους τους, αυτούς των μέτρων τάξης και τους ζήτησαν/πίεσαν/συμφώνησαν(!;) να τους παράσχουν προστασία μέχρι να επιστρέψουν στην οικιακή τους εστία. Ανεπιθύμητοι και διωγμένοι σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη από τις εργατικές διεκδικήσεις και τα συλλαλητήρια, με τη ξευτίλα και αναξιοπρέπεια του απεργοσπάστη που στις εκδηλώσεις της πουλημένης ΓΣΕΕ συμμετέχουν με τις στολές και τα βραχιολάκια της εργοδοσίας, δεν καταφέρνουν να αντιληφθούν ότι είναι οι μοναδικοί εργαζόμενοι ανά την Ελλάδα που επιζητούν την παρέμβαση των ΜΑΤ για να καταφέρουν να βγάλουν το μεροκαματάκι τους.



 Εργαζόμενοι, απασχολούμενοι σε μια από τις πιο σκληρές δουλειές στον πλανήτη, που κατά την πολυετή διάρκεια μιας δεξιάς – σοσιαλιστικής – μνημονιακής – αριστεροδεξιάς διακυβέρνησης δεν κατάφεραν και δεν καταφέρνουν να αντιληφθούν πια θα έπρεπε να είναι η ξεκάθαρη και αντικειμενική θέση της εργατικής τάξης απέναντι στην εξουσία του κράτους και του κεφαλαίου.
Ω καιροί ω ήθη θα μπορούσε να πει κανείς!




Εμείς αυτό που έχουμε να πούμε είναι ότι η Eldorado πρέπει να φύγει και θα φύγει!
Χρυσωρυχεία ποτέ και πουθενά!


Επιτροπή αγώνα Μ. Παναγίας

ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ή αλλιώς, Eldorado go home.




Οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, ιδιαίτερα κατά την τελευταία διετία, μας αναγκάζουν εκ των πραγμάτων να ξανασυστηθούμε μεταξύ μας όπως και με τους γύρω μας.
Αποτελούμε κομμάτι μιας κοινωνίας που μοιραία δυστυχώς συνηθίζει να ζει με τα αδιέξοδα που η ίδια παρήγαγε ή επέτρεψε να παράξουν/ παράγουν άλλοι στις πλάτες της.
Καθημερινά παρακολουθούμε τον αγώνα ενάντια στα μεταλλεία να λοιδορείται, να εμπαίζεται και να αποπροσανατολίζεται από τα εκάστοτε υπουργικά καρέ, τους ντόπιους αυτοδιοικητικούς, κυβερνητικούς και εν γένει θεσμικούς παράγοντες.
 Για πολλοστή φορά γινόμαστε μάρτυρες των πολιτικών παλινωδιών και του σφετερισμού των αγώνων απ’ τα κόμματα και τις νομενκλατούρες. Έτσι, καταλήξαμε να ζούμε στην παράνοια μιας σαδομαζοχιστικής ιστορίας, της ιστορίας του προηγούμενου (Σκουρλέτη) και του επόμενου (Σταθάκη) ή του καλού του κακού και του άσχημου (στον «άσχημο» βάλτε όποιον θέλετε, υπάρχουν πολλοί). Σίγουρα πάντως το τοπίο «σπαγγέτι γουέστερν» δεν άλλαξε μετά την πολυσυζητημένη και πολυαναμενόμενη απόφαση Σκουρλέτη. 
Η εταιρεία (Eldorado) προφανώς αλώβητη από τις υπουργικές αποφάσεις δήθεν «κόλαφο» συνεχίζει με την ίδια άπληστη δίψα για «χρυσό» να ερημώνει τον τόπο, έναν τόπο που ποτέ δε μύριζε περισσότερο θάνατο.
Σε ανακοίνωση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων διαβάσαμε για τους κινδύνους που εγκυμονεί η κατάθεση του νέου σχεδίου νόμου, «Νέο θεσμικό πλαίσιο για την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας και άλλες διατάξεις», από το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης. Πρόκειται για σχέδιο νόμου που προσπαθεί να διευκολύνει την οικονομική δραστηριότητα παραβλέποντας την κείμενη περιβαλλοντική και αρχαιολογική νομοθεσία.


 Ένα σχέδιο νόμου που δεν λαμβάνει υπόψη τη συνταγματική επιταγή για «διατήρηση της αδιάρρηκτης σχέσης ανάμεσα στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, σχέσης που αν δεν υπάρχει καθιστά ανενεργό του δικαίωμα του πολίτη να απολαμβάνει στην ολότητά του το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον». Ένα σχέδιο που όπως καταγγέλλεται «μετατρέπει τη χώρα σε ανεξέλεγκτο πεδίο, από άποψη αρχαιολογικού ελέγχου και προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς», αφού οι τεχνοκράτες του Υπουργείου Οικονομίας διατείνονται ότι «ο κίνδυνος βλάβης της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν συνιστά λόγο υπαγωγής κάποιας δραστηριότητας σε καθεστώς προληπτικού ελέγχου για την προστασία του δημόσιου συμφέροντος».
Εμείς βέβαια, εδώ στη ΒΑ Χαλκιδική δεν πρέπει να παραπονιόμαστε αφού οι Σκουριές αποτελούν εδώ και τέσσερα χρόνια ένα απόλυτα ελεγχόμενο πεδίο, όχι όμως από την αρχαιολογική υπηρεσία (Εφορεία Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής και Αγίου Όρους), αλλά  από την Ελληνική Αστυνομία μαζί με τις οικονομικές και πολιτικές μαφίες. Εκεί πάνω στο βουνό, στις Σκουριές, η διαρρηγμένη σχέση μεταξύ φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος στέλνει στο διάολο μαζί με το δάσος και τους δύο αρχαιολογικούς χώρους που έχουν ήδη ανακαλυφθεί. Στη χαβούζα λοιπόν, μαζί με τους δεκάδες άλλους αρχαιολογικούς χώρους που βρίσκονται σε μικρή ακτίνα πέριξ του εργοταξίου των Σκουριών.
Θλίψη λοιπόν και αηδία προκαλεί η μέχρι τώρα υποκριτική αν όχι διαπλεκόμενη στάση της Εφορείας Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής που από τη μια μεριά δεν χάνει ευκαιρία να επιδεικνύεται καλοζωισμένη, καλοντυμένη, δήθεν ενδιαφερόμενη και χαριεντιζόμενη με τους λοιπούς θεσμούς στα αυτοαναφορικά γκαλά που διοργανώνονται για να «τιμήσουν» το μεγάλο φιλόσοφο Αριστοτέλη, ενώ στην πραγματικότητα αδιαφορούν παντελώς για την ανακάλυψη του τάφου του στα αρχαία Στάγειρα (καμία ανακοίνωση μέχρι τώρα), ή ακόμη χειρότερα εισηγούνται τη μεταφορά και απομάκρυνση των αρχαιοτήτων των Σκουριών σε κάποια άσχετη γωνιά ή χαντάκι της περιοχής.  


Είμαστε λοιπόν αυτοί που πιθανόν παρανομούν κατ’ εξακολούθηση, παρακωλύοντας τις συγκοινωνίες (σε δασικούς δρόμους), ασκώντας «παράνομη βία» (μοιράζοντας κείμενα), που δικάζονται σχεδόν καθημερινά (30 περίπου δικογραφίες, 450 κατηγορούμενοι) και καταδικάζονται σε δίκες στημένες από την ανεξάρτητη και κυριολεκτικά τυφλή δικαιοσύνη, τη δημοκρατική ελληνική αστυνομία που εκτελεί πάντα άνωθεν εντολές, την πολυβραβευμένη εταιρική υπευθυνότητα της χαμηλού κόστους Eldorado Gold και την ελληνική εκδοχή του κράτους δικαίου.
Είμαστε αυτοί που εξαναγκαστήκαμε σε αντιδικίες και εμφύλιες αντιπαλότητες με τους συγχωριανούς εργαζόμενους στην εταιρεία, πρώην φίλους και συγγενείς, μετά από επιλογή της κοινωνικά υπεύθυνης κατά τα άλλα εταιρείας τους να εισβάλλει με ιδιωτικό, μισθοφορικό στρατό στο δάσος των Σκουριών, το Μάρτη του 2012. Κι όλα αυτά μάλλον, για να γινόμαστε μάρτυρες του ξεπεσμού τους όταν άλλοτε διατυμπανίζουν την αναξιοπρέπεια και τον τραμπουκισμό τους όντας πιστοί στο μεροκάματο με κάθε κόστος, ή ακόμα χειρότερα γι’ αυτούς, όταν εγκαταλείπονται ανυπεράσπιστοι από τα εργοδοτικά τους σωματεία και το φιλανθρωπικό ίδρυμα Eldorado, έρμαια, αφημένα στις αίθουσες των δικαστηρίων. Κάπου έχει δίκιο τελικά η εταιρεία όταν υποστηρίζει ότι η περιοχή ενδείκνυται για τέτοιου είδους «επενδύσεις»  λόγω χαμηλού πνευματικού επιπέδου των ενδημούντων σ’ αυτήν.
Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει χάσει την αξιοπρέπειά της (τριάμισι μνημόνια είναι αυτά!), όπου άλλοι ξεπουλιούνται σε μια εταιρεία, άλλοι υποτάσσονται στα κομματικά συμφέροντα και οι υπόλοιποι αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί ως «κοινωνία πολιτών». Πρόβλημα! Πως να ζήσουμε; Πώς να συνηθίσουμε στην ιδέα του να μην αντιστεκόμαστε στην επιβεβλημένη παράνοια;
Παραμένουμε κομμάτι μιας αντίληψης περί κοινωνίας που  δεν μπορεί να συνηθίσει να ζει σ’ ένα τόπο ή σ’ ένα τοπίο που βιάζεται καθημερινά  από μια όποια εταιρεία και που σίγουρα δεν μπορεί να συνηθίσει στην ιδέα της ανάθεσης, της επ’ αόριστον αναμονής και του δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό.
Εμείς σε πείσμα των καιρών συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι κοινωνίες είναι αυτές που μοιραία θα καθορίσουν τις όποιες εξελίξεις. Στα πολιτικά αδιέξοδα που μας επιβάλλουν, απαντάμε ότι στο δρόμο και στις αντιπροτάσεις μας θα βρούμε τις δικές μας διεξόδους, γιατί μόνο εκεί αποκτάμε πραγματική συνείδηση και ευθύνη των καταστάσεων.

Στη συγκεκριμένη συγκυρία της ΒΑ Χαλκιδικής μας αναλογεί μια ιστορική ευθύνη και την αναλαμβάνουμε.

Τα μεταλλεία ήταν και παραμένουν μια ανοιχτή πληγή, πεδίο αγώνων και διεκδικήσεων για τη γη και την ελευθερία.

Τα μεταλλεία θα κλείσουν, δε θα γίνουν καθημερινή συνήθεια.

Επιτροπή Αγώνα Μεγάλης Παναγίας