Η Περιβαλλοντική Οργάνωση Καλλιστώ διοργανώνει συζήτηση με θέμα τις εξελίξεις γύρω από τα περιβαλλοντικά κινήματα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του Νερού, την εξόρυξη Χρυσού και την κατασκευή αιολικών σταθμών τύπου Β.Α.Π.Ε.


Πέμπτη 21/3 στις 19:30 "ΕΝΕΚΕΝ" Προξένου Κορομηλά 37

Η Περιβαλλοντική Οργάνωση Καλλιστώ διοργανώνει ανοιχτή συζήτηση με θέμα τις εξελίξεις γύρω από τα περιβαλλοντικά κινήματα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του Νερού, την εξόρυξη Χρυσού και την κατασκευή αιολικών σταθμών τύπου Β.Α.Π.Ε.
Τη συζήτηση θα ανοίξουν:
-Νομικός συλλογικοτήτων για το νερό
-Μέλος της Επιτροπής Αγώνας Μεγάλης Παναγιάς ( 3 χιλιόμετρα κάτω απ' τις Σκουριές)
-Μέλος της Elliniki Ornithologiki Etaireia

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΥΣΗΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ, 16 ΜΑΡΤΗ στον Βόλο





Κάλεσμα συμμετοχής στο παλλαϊκό συλλαλητήριο ενάντια στην καύση σκουπιδιών στις 16 Μαρτίου
Προσυγκέντρωση συλλογικοτήτων στις 12:00 στο Θόλο (κτίριο Παπαστράτου)

Εδώ και περίπου 2 χρόνια ο λαός του Βόλου έχει ξεκινήσει έναν τιτάνιο αγώνα ενάντια στην καύση σκουπιδιών. Έναν αγώνα απέναντι στις αντιλαϊκές μεθοδεύσεις και σχεδιασμούς που από κοινού επεξεργάζονται και υλοποιούν ο επιχειρηματικός κολοσσός της Lafarge -Holcim, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και οι τοπικοί παράγοντες της δημοτικής και περιφερειακής αρχής, στη βάση των κατευθύνσεων και οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο αγώνας ενάντια στην καύση είναι αγώνας για τη ζωή μιας ολόκληρης πόλης κόντρα σε ένα οικονομικό σύστημα που μετατρέπει την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη και το περιβάλλον σε πεδίο εκμετάλλευσης και τελικά καταστροφής στο βωμό της αύξησης της κερδοφορίας. Η ΑΓΕΤ δεν καίει απλά σκουπίδια. Ρίχνει στην πυρά αργά και σταθερά τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων, μετατρέποντας τους σε ένα ιδιότυπο καύσιμο στην ατμομηχανή του καπιταλισμού σε συνθήκες ύφεσης και χρεοκοπίας.
Σε αυτές τις συνθήκες η διαδήλωση που διοργανώνεται στις 16 Μαρτίου πρέπει να αποτελέσει κορυφαίο βήμα κλιμάκωσης του αγώνα. Δεν διατρανώνουμε απλά την αντίθεσή μας στην καύση σκουπιδιών. Δε βγαίνουμε στο δρόμο για συμβολικούς λόγους, δεν παλεύουμε να “βάλουμε μυαλό” στους επιχειρηματικούς και θεσμικούς εκφραστές κάποιας υποτιθέμενης “ανορθολογικής διαχείρισης”, ούτε ψάχνουμε σωτήρες που θα αναλάβουν εργολαβικά την υπεράσπιση των ζωών μας με “περίτεχνους συμβιβασμούς” που θα παντρεύουν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών κολοσσών με εκείνα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Διεκδικούμε με μαχητικούς όρους κινήματος το παλλαϊκό αίτημα για την παύση κάθε διαδικασίας καύσης σκουπιδιών να επιβληθεί και να τσακιστεί η συμμαχία εργοδοσίας, κυβέρνησης και τοπικών παραγόντων. Διεκδικούμε να καθορίσουμε το μέλλον των ζωών μας ενάντια σε όσους μας αντιμετωπίζουν ως αναλώσιμα υλικά. Για αυτό η διαδήλωση της 16ης Μαρτίου δεν μπορεί να είναι ένας “ανοιξιάτικος περίπατος”, αλλά μια παλλαϊκή διαδήλωση που βασικό της στόχο θα έχει τον αποκλεισμό του εργοστασίου της ΑΓΕΤ, το μπλοκάρισμα των οικονομικών και παραγωγικών της ροών και τελικά την υπονόμευση όλου του σχεδιασμού για την καύση σκουπιδιών στους ίδιους τους χώρους του εγκλήματος.
Ο καθορισμός του δημαρχείου ως τόπο συγκέντρωσης για τη διαδήλωση της 16ης Μάρτη, (5 χιλιόμετρα μακριά από την ΑΓΕΤ...) υπό την πίεση διάφορων θεσμικών κολαούζων σημερινών ή παλιότερων κυβερνητικών σχημάτων, αποτελεί σχεδιασμό που επιδιώκει να μετατρέψει την κινητοποίηση σε ακίνδυνη προεκλογική φιέστα και “πλυντήριο” διάφορων επίδοξων διαχειριστών και διαπραγματευτών με τη Lafarge. Είναι οι ίδιοι που πριν λίγο καιρό προσπάθησαν να “βγάλουν λάδι” τη Lafarge ενημερώνοντας μας πως για τους καρκίνους στο Βόλο φταίει το πότο... Είναι μια προσπάθεια να διατηρηθεί “το πέπλο προστασίας που στοργικά έχουν πλέξει” γύρο από τους καπιταλιστικούς ομίλους (El Doranto, Lafarge, Μάνεσης, Κοπελούζος κτλ) η κυβέρνηση και όλο το αστικό μπλοκ εξουσίας, ως φορέα σταθερότητας της εξουσίας τους. Κανείς από την κοινωνική ελίτ της πόλης μας δε θέλει να τα χαλάσει με έναν πολυεθνικό κολοσσό, γιατί ο πολυεθνικός όμιλος έχει “κοινωνικό” εταιρικό πρόγραμμα ευθύνης, κι όπως λέει ο λαός “είναι πολλά τα λεφτά” και κάπως έτσι όλοι ξαφνικά βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο...
Η διαδήλωση της 16ης Μαρτίου πρέπει να καταλήξει και θα καταλήξει στην ΑΓΕΤ. Επιχειρώντας να συμβάλουμε σε μια τέτοια κατεύθυνση κλιμάκωσης, με αποτελεσματικά βήματα και μορφές πάλης που να δημιουργούν ένα μαζικό κοινωνικό αγωνιστικό ρεύμα κόντρα στο διαρκή εκβιασμό των επιχειρηματικών συμφερόντων, οι κινηματικές και κοινωνικές συλλογικότητες της πόλης καλούμε σε προσυγκέντρωση στο Θόλο (πανεπιστημιακό συγκρότημα Παπαστράτου) στις 16 Μαρτίου στις 12:00. Στόχος μας είναι να πορευτούμε σε μια μεγάλη κοινή διαδήλωση με όλο τον αγωνιζόμενο λαό, που θα υπερβαίνει τη “διαμαρτυρία του θεαθήναι” την οποία μεθοδεύουν μια σειρά φορέων για να συγκροτήσουμε έναν ισχυρό διεκδικητικό ανατρεπτικό πόλο απέναντι στους επιχειρηματικούς κολοσσούς, τα κυβερνητικά κέντρα και τους παράγοντες της τοπικής διοίκησης. Για εμάς μόνο αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα νικηφόρο σχέδιο.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ (Αυτόνομη Λαϊκή Αγορά, Κατάληψη Ματσάγγου, Κίνηση κατοίκων Πηλίου και Βόλου για το Νερό, Λαϊκή Συνέλευση Αγίου Νεκταρίου, Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου, Στέκι Μεταναστών)

Ο Ηρακλής, ο Αχελώος και η Μεσοχώρα το Σάββατο 2/3 στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Στο πλαίσιο του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (1-10/3/2019) προβάλλεται 
η ταινία του (Μεσοχωρίτη) Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου "Ο Ηρακλής, ο Αχελώος και η Μεσοχώρα", 
το Σάββατο 2/3, στις 20:00, στην αίθουσα John Cassavetes.


εδώ το τρέιλερ

και μια συνέντευξη του σκηνοθέτη

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. στις 9 Μάρτη στις 18.00 αίθουσα Σταύρος Τορνές


ΖΩΝΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Εικόνες της εργασίας και της ανεργίας σήμερα. Αθήνα, Πέραμα, Θεσσαλονίκη, Σκουριές Κομμάτι-κομμάτι, το ξεπούλημα του κόσμου προχωράει.Η ταινία καταγράφει στιγμές της ρήξης με ό,τι θεωρούσαμε ως τώρα πως όριζε τον κόσμο της εργασίας αλλά και της δυναμικής που εφεύρουν όσες και όσοι επιμένουν να αγωνίζονται.
Εχουμε την χαρά να προβάλλουμε την ταινία ΖΩΝΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ στη Θεσσαλονίκη, εκεί όπου ζουν οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟΜΕ με τους οποίους δουλέψαμε ένα μέρος της ταινίας και, όπως κι εκείνοι που αγωνίζονται στις Σκουριές, μας ενέπνευσαν συνολικά στην ταινία και στη ζωή μας.
Στην αρχή της ταινίας η Αθήνα, καθρέφτης της βίας της ανεργίας και η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Περάμα, μετωνυμία της ευέλικτης εργασίας και της επισφάλειας, θυμίζουν πως υπάρχουν γύρω μας, όλο και περισσότεροι «υπεράριθμοι εργαζόμενοι», περιττοί για τις ανάγκες της παραγωγής. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα αν πρέπει να αποδεχθούμε ως νομιμοποιημένη από τις απαιτήσεις της αγοράς, την έκπτωση σε ‘ανθρώπινα σκουπίδια’, όλων αυτών που ο άγριος ανταγωνισμός ξεπερνά.
Στη συνέχεια, παρουσιάζεται ο πειραματισμός των εργαζομένων της ΒΙΟΜΕ άλλων τρόπων εργασίας, δράσης και ζωής, πειραματισμός που επεκτείνεται και στην αυτοδιαχείρηση της εικόνας τους. Δεν αφηγούνται απλώς την ιστορία τους, κάνουν κάτι σημαντικότερο : καταγράφουν την επιθυμία και τις αναγκαίες συνθήκες για μια αυθεντική σχέση με τη δραστηριότητά τους, που δεν διαχωρίζουν άλλωστε από τη ζωή τους.
Τέλος, εκείνες και εκείνοι που αντιτίθενται στη λειτουργία των μεταλλείων στις Σκουριές δεν μάχονται μόνο ενάντια στην οικολογική καταστροφή η οποία επιχειρείται με το πρόσχημα της προσφοράς εργασίας αλλά κι ενάντια στη ρητορική της αδυναμίας να αντισταθούμε στο ‘αναπόφευκτο’, δικαιολογώντας την παθητικότητά μας.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι πρωταγωνιστές δηλαδή της ταινίας, μαζί με τον ριζοσπαστικό λόγο του Anselm Jappe, στοχαστή της Κριτικής της Αξίας, φανερώνουν εκείνη την εύθραυστη στιγμή όπου όλα μπορούν να αλλάξουν, στιγμή του περάσματος από την προσωπική και συλλογική θλίψη όσων υποφέρουν από το ‘στένεμα΄ της ζωή μας, αναγκάζονται να φύγουν ή τρελαίνονται σιωπηλά, σε κείνο τον αναπάντεχο χρόνο όπου τα πάντα μπορούν να ξεκινήσουν από την αρχή.