Προετοιμασία για το δείπνο με τα χρυσά κουτάλια!

Στο πρανές εκτίθεται η πράσινη τσόχα της τοπικής και πανελλαδικής αναπτυξιομανούς προσδοκίας. Πάνω σ’ αυτή οι “ντόπιοι” (Χαλκιδικιώτες, Παλαιοχωρινοί, Νεοχωρίτες, Μεγαλοπαναγιώτες και λοιποί μέχρι πρότινος δυστυχείς και απελπισμένοι, αφού δεν είχαν αφεντικό για να τους κουλαντρίζει) έχουν αποθέσει όλες τις ελπίδες τους, με διαπίστευση την απόλυτη υποταγή τους, για να χαμογελάσει επιτέλους το χειλάκι τους και για να δημιουργηθούν οπωσδήποτε οι καλύτερες συνθήκες και προϋποθέσεις για το ρόδινο μέλλον των παιδιών τους.

Φαινόμενα...

Με τούτα και με τ’ άλλα πέρασε άλλος ένας χρόνος. Λίγο ως πολύ το μοτίβο για την περιοχή μας, και για το 2014 παρέμεινε το ίδιο: ΜΑΤ και δακρυγόνα για τα οικολαμόγια αντιδρώντες στη μεταλλευτική δραστηριότητα από τη μία, τζογαδόροι της ζωής τους αλλά και των υπολοίπων, δήθεν χαμογελαστοί και δήθεν εργαζόμενοι με αναπτυξιολάγνους τοπικούς παράγοντες από την άλλη.